Bogumił Kobiela (ur. 31 maja 1931 w Katowicach, zm. 10 lipca 1969 w Gdańsku) – polski aktor teatralny i filmowy. Uznawany za najwybitniejszego polskiego aktora tragikomicznego, przedstawiciel polskiej szkoły filmowej.

Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Artystyczną (PWSA) w Krakowie. Studiował na jednym roku z Kaliną Jędrusik, Leszkiem Herdegenem i Zbigniewem Cybulskim, z którym zaprzyjaźnił się i współpracował, aż do śmierci Zbyszka w 1967 roku. Karierę artystyczną rozpoczął w 1953 roku pod kierunkiem Lidii Zamkow w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, gdzie w tym samym roku debiutował rolą Maskaryla w „Zwadach miłosnych” Moliera.

Również w Gdańsku był współzałożycielem, wraz z Jackiem Fedorowiczem, Jerzym Afnasjewem i Zbyszkiem Cybulskim słynnego teatrzyku Bim-Bom, który jeszcze przed październikiem 1956 roku atakował głupotę i arogancję władzy.

W roku 1961 Kobiela przeniósł się z Gdańska do Warszawy. W filmie debiutował w 1953 rolą Grzesia w „Trzech opowieściach” (nowela 2), reż. Konrada Nałęckiego. Przez kilka lat obsadzano go jedynie w epizodach. Pierwszą większą rolę porucznika Dębskiego zagrał w filmie „Eroika” Andrzeja Munka (1957). Rok później wystąpił u Andrzeja Wajdy, kreując postać Drewnowskiego w filmie „Popiół i diament”. W 1960 Kobiela zagrał swoją życiową rolę – Piszczyka w kultowym dzisiaj „Zezowatym szczęściu” Andrzeja Munka. Ciekawą i zabawną postać drugoplanową stworzył w filmie Wojciecha J. Hasa „Rękopis znaleziony w Saragossie” (1964).

Ostatnią wielką rolę zagrał w sztuce telewizyjnej „Mieszczanin szlachcicem” Moliera (1966). Jerzy Gruza podjął się realizacji spektaklu właśnie z myślą o nim, jako panu Jouradin. Powstała znakomita inscenizacja z legendarną kreacją Kobieli. Widowisko wyemitowano w kilka miesięcy po tragicznej śmierci aktora.

Bogumił Kobiela, Człowiek z M3, fot. Jerzy Troszczyński – scan z tygodnika „Ekran”, 1968, Domena Publiczna
Źródło: Wikipedia