Narodowe Czytanie

Gościu u słońca w Wiśle, u tłoczni naftowej,

U pomnika poety, co Płock zaklął w mowie,

Choć ku lodom na Tumskiej pomykasz sumiennie,

Lub ciągną cię Katedry dwa gotyckie cienie,

To zawżdy na Kościuszki pod numerem szóstym

Ukoisz swoje oczy i napoisz usty

Nad wonnym księgozbiorem, który szlachci umysł,

Tu rozkosz romansideł, tu miodne rozumy

Pozjadasz wszystkie na raz, pobierzesz przez łącze

Mediateczne lub wiecznie kartką szeleszczące,

A uroki Hesperyd, strażniczek w tym sadzie,

Rzeźbi słońce, gdy w Wiśle wieczorem się kładzie.

Czternastą edycję Narodowego Czytania pod patronatem Pary Prezydenckiej w Książnicy Płockiej rozpoczęli Andrzej Nowakowski, Prezydent Miasta Płocka oraz Dyrektor Książnicy Joanna Banasiak, która odczytała fraszkę „Na Książnicę” autorstwa Macieja Woźniaka. A później… cóż, Kochanowski, Kochanowski i jeszcze raz Kochanowski.

Na początek do akcji wkroczyli zawodowi aktorzy: Magdalena Tomaszewska, Łukasz Mąka, i Marek Walczak z Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku. Po nich przyszła kolej na ambitnych amatorów, którzy z zaskakującą odwagą zmierzyli się z poetyckimi łamańcami Kochanowskiego.

Nad tempem wydarzenia czuwał profesjonalista — Marek Walczak, a jego energia była jak podwójne espresso. Zapowiadał kolejnych śmiałków, którzy podjęli wyzwanie zmierzenia się z bogactwem twórczości Kochanowskiego – od fraszek pełnych ironii po treny pełne zadumy.

Choć w czytanych tekstach często pojawiała się lipa czarnoleska, lipna była jedynie… pogoda. Deszcz nie pokonał jednak ducha literatury – wydarzenie przeniesiono do Mediateki eMki, która na jedno popołudnie stawała się na zmianę renesansowym dworskim wnętrzem, to znów zamieniła się na sielską wieś z „Pieśni świętojańskiej o Sobótce” – wszystko to za sprawą uczestników, którzy ochoczo przywdziewali stroje z epoki. Jednym słowem – uczta dla ucha, oka i wyobraźni.

A gdy emocje rosły za bardzo, można je było ostudzić wodą z saturatora z Wodociągów Płockich.

1 2 3 ►